Samir Lande 03 Sep 2025 कहानियाँ प्यार-महोब्बत Samir lande आठवांची सरहद्द , love story 10500 0 Marathi :: मराठी

एका गावातली ती. डोंगररांगांमध्ये वाढलेली.
वार्‍यासारखी मोकळी, नजरेत नितळ निरागसता.
तिचं बोलणं साधं, पण त्या साधेपणात गोडव्याची खोली होती.
आदिवासी समाजाची होती ती, पण मन मात्र आभाळाएवढं स्वच्छ.

तो — शहरात वाढलेला, इंग्रजी शाळेत शिकलेला.
त्याच्या मनात विचारांचं वादळ, पण डोळ्यांत एकच स्थैर्य — ती.
तो उच्चवर्णीय, शिस्तबद्ध कुटुंबातला.
पण त्याच्या मनात तिच्यासाठी असणारा प्रेमभाव कुठल्याही जातीपलीकडचा होता.

ते दोघं पहिल्यांदा भेटले तेव्हा काहीच बोललं गेलं नाही.
फक्त नजरा भिडल्या, आणि त्या क्षणानेच काळ गाठला.
नातं कुठे तयार झालं कळलंच नाही —
शब्दांपेक्षा नजरेचा संवाद गडद होत गेला.

दिवस गेले. भेटी वाढल्या. नातं फुललं.
पण प्रेम जसं उंचावत गेलं, तसंच समाजाचं सावट गडद होत गेलं.
घरच्यांनी विरोध केला.
"ती आपली जात नाही", असं कारण पुढे आलं.
"तो तुला शोभत नाही", असं तिला सांगितलं गेलं.

त्यांनी पळून जाण्याचा विचार केला, पण त्यांचं प्रेम पळपुटं नव्हतं.
त्यांना आठवणींमध्ये राहणं नको होतं, त्यांना भविष्य हवं होतं.
त्यांनी जगासमोर उभं राहण्याचं ठरवलं.
पण समाज अजून झोपलेलाच होता —
जागे करायला काही जन्म जातात.

ते दोघं वेगळ्या जातीतले होते, पण प्रेम एकच होतं.
मनं एकत्र होती, पण शरीरं वेगळ्या कुंडीत बांधली गेली होती.
परीक्षा त्यांची होती —
प्रेम टिकवण्याची की जगापुढे झुकण्याची?

तिच्या डोळ्यांत अश्रू होते, पण ते हारचे नव्हते.
त्याच्या आवाजात कंप होता, पण ते भीतीचं नव्हतं.
ते म्हणाले,
"आपण प्रेम केलं हेच पुरेसं नाही का?
आपल्याला एकत्र नसलं तरी आपली गोष्ट तर आहेच."

शेवटचा हात धरून ते एकमेकांपासून दूर गेले,
पण त्यांच्या हातात ओल राहिली — आठवणींची.

आजही ती त्या डोंगरावर जाते. वाऱ्याशी बोलते.
तो शहरात बसून तिच्या आठवणींवर कविता लिहितो.

दोघं वेगळे झाले, पण त्यांचं प्रेम एकत्रच राहिलं.
कधी ताटातूटीतही एकता असते,
आणि कधी एकत्र असण्यातही अंतरं असतात.


---

प्रेमगाथा संपली नाही... ती आठवणीत जिवंत राहिली.
कारण कधी कधी प्रेम मिळत नाही — पण ते हरवतही नाही.

लेखक: समीर लांडे